11/11/98

یه مدته این احساس ترس به اینده و همه چی دارم احساس پوچی ،احساس اینکه نکنه اونی که میخاستم نباشه اینده ام نکنه ...نکنه منم زندگیم بشه مثل بقیه اطرافیانم....الان که دارم فکر میکنم انگار از اولش هم هیچ هدفی نداشتم یا شایدم الان یادم نمیاد ،دوس دارم زمان برگرده عقب و دوباره راجبشون فکر کنم ،برگردم عقب و دغدغه ام وگریه های شبونه ام حسرتان ارزوی همیشه ام بشه توپ فوتبال ...کی وقت شد که همیه اینا تغییر کنه ،چرا هیچی سرجاش نیست...چرا اینقدر همه زندگیم به هم خورده....چرا تکلیفمو با خودم مشخص نمیکنم ....

اصن نمیدونم الان چی نوشتم فقط احساس میکنم باید یکی باشه حرف بزنم باهاش یا کاش یکی بود بهم امیدواری میداد غمت نباشه عامو تو میتونی ،کار نشد نداره،ولی.....

یه راهیی پیش روم بزار!!!